Ο Τζον Μάλκοβιτς επιστρέφει με το Last Call

 

Οι τελευταίες μέρες του ποιητή Ντίλαν Τόμας καθώς ονειρεύεται και πίνει.

Ο Anthony Hopkins στο ψυχολογικό θρίλερ «Elyse»

 

Ένα ψυχολογικό θρίλερ με πρωταγωνιστή τον εξαιρετικό Anthony Hopkins.

Στο πλευρό του θα δούμε την Lisa Pepper στον ρόλο της Elyse.

Memory and hallucination intertwine to expose a history of trauma, revealing Elyse is Catatonic and institutionalized in a State Hospital.

Director: Stella Hopkins

Writers: Stella Hopkins (story by), Stella Hopkins 

Stars: Anthony Hopkins, Lisa Pepper, Aaron Tucker

Οι φόνοι της Αλκάσερ: Η δολοφονία τριών κοριτσιών το 1992 σε χωριό της Ισπανίας που έγινε ντοκιμαντέρ στο Netflix!

Οι φόνοι της Αλκάσερ: Η δολοφονία τριών κοριτσιών το 1992 σε χωριό της Ισπανίας που έγινε ντοκιμαντέρ στο Netflix! Ο δολοφόνος παραμένει άφαντος μέχρι σήμερα

Το ντοκιμαντέρ του Netflix “The Alcasser Murders-Οι Φόνοι της Αλκάσερ” εστιάζει στην πραγματική και πολύ ανατριχιαστική ιστορία! Ο δολοφόνος παραμένει άφαντος μέχρι σήμερα

Το ντοκιμαντέρ του Netflix “The Alcasser Murders-Οι Φόνοι της Αλκάσερ” εστιάζει στην πραγματική και πολύ ανατριχιαστική ιστορία της δολοφονίας τριών νεαρών κοριτσιών στην Ισπανία.

Πίσω στην δεκαετία του ’90 στο Alcasser, μία μικρή πόλη στην Βαλένθια της Ισπανίας, όλα κυλούσαν ομαλά καθώς πρόκειται για μία ήσυχη πόλη. Βέβαια όλα αυτά μέχρι να στιγματιστεί με την φράση “Alcàsser Girls“.

Συγκεκριμένα πρόκειται για ένα απόγευμα στις 13 Νοεμβρίου 1992 όταν και τρεις φίλες από την Alcasser αποφασίζουν να πάνε στην διπλανή πόλη και στο πολυσύχναστο club της περιοχής. Τα τρία κορίτσια είναι η Miriam García Iborra, η Antonia “Toñi” Gómez Rodríguez και η Desirée Hernández Folch, 14,15 και 14 ετών αντίστοιχα όπου για να πάνε στο συγκεκριμένο club θα έπρεπε να κάνουν οτοστόπ. Έτσι και έγινε όπου ήταν και η τελευταία φορά που αυτόπτης μάρτυρας είδε τα κορίτσια να μπαίνουν σε λευκό όχημα που οδηγούσαν δύο νεαρά άτομα.

Τα τρία κορίτσια δεν επέστρεψαν ποτέ σπίτια τους και όλη η κοινότητα αλλά και η χωροφυλακή άρχισαν αμέσως τις έρευνες. Πολλοί κάτοικοι αλλά και εθελοντές βγήκαν στην πόλη φτάνοντας μέχρι και την Βαλένθια και κολλούσαν αφίσες μήπως κανείς τις είχε δει. Η εξαφάνιση είχε αρχίσει ήδη να τραβάει το ενδιαφέρον των τοπικών ΜΜΕ αρχικά, κάτι που επιδίωξε και ο πατέρας της Miriam.

Οι έρευνες μετά από τρεις μήνες περίπου παραμένουν άκαρπες, αλλά ένα τηλεφώνημα επιβεβαιώνει τις υποψίες πολλών για την τύχη των κοριτσιών. Ένας μελισσοκόμος βρίσκει σε ένα απόμερο σημείο σε μία κορυφή ενός λόφου να προεξέχει από το χώμα ένα μισό χέρι ανθρώπου που φορούσε και ένα ρολόι με τον Μίκυ Μάους. Το ρολόι άνηκε σε μία από τις τρεις κοπέλες οπότε όλοι κατάλαβαν πως και οι υπόλοιπες είναι θαμμένες εκεί. Πράγματι η αστυνομία με δυσκολία φτάνοντας στο σημείο αρχίζει και βγάζει τα πτώματα από το έδαφος σιγά σιγά που ήταν τυλιγμένα με ένα χαλί.

Παράδοξο της ιστορίας είναι πως η περιοχή γύρω από τον “τάφο” ήταν γεμάτη με ρούχα των κοριτσιών, γάντια και γενικά στοιχεία που μαρτυρούσαν πως κάτι είχε γίνει εκεί. Η αστυνομία στις αρχές τις έρευνας είπαν πως είχαν ψάξει παντού ακόμη και σε αυτά τα σημεία χωρίς να βρουν τίποτα. Ακόμη πιο παράδοξο είναι πως μέσα στους θάμνους βρέθηκαν σκισμένα χαρτιά, εκ των οποίων στο ένα φαινόταν και ένας αριθμός ιατρικής ασφάλισης που οδηγούσε στον ύποπτο.

Ο ύποπτος αυτός ήταν ο Antonio Anglés γνωστός στις αρχές για το παρελθόν του και που ο οποίος δεν είχε γυρίσει και στις φυλακές μετά από άδειά του. Αμέσως πηγαίνουν στο σπίτι του όπου εκεί βρίσκουν την αδερφή του και έναν φίλο του αλλά όχι αυτόν. Ο φίλος του με το παρατσούκλι “Ο Ξανθός” ήταν ο Miguel Ricart όπου μετά την παραδοχή του πως το αυτοκίνητο που έχει είναι ένα λευκό τον συλλαμβάνουν. Σύμφωνα με την αδερφή του Antonio ο ίδιος μετά την έφοδο της αστυνομίας δραπέτευσε από ένα παράθυρο κάτι που η αστυνομία διαψεύδει καθώς δεν υπήρχε χρόνος να φτιάξει ¨σχοινί” από σεντόνι και να ξεφύγει. Το σίγουρο είναι πως ο Antonio λέγεται πως πέρασε στην Πορτογαλία όπου και έφυγε με πλοίο για την Βραζιλία.

Πίσω στην ιστορία μας ο Miguel ομολογεί πως πήραν τις κοπέλες και πως ο Antonio ήταν αυτός που τις εκτέλεσε ουσιαστικά. Τα τρία κορίτσια είχαν βιαστεί, κακοποιηθεί, βασανιστεί πολύ σκληρά και τελικά δολοφονήθηκαν με μία σφαίρα στο κεφάλι. Πίσω στο Alcàsser στήνεται ένα “τσίρκο” από τα ΜΜΕ και σε συμμετοχή με τις οικογένειες των θυμάτων βγαίνει ακόμη και ζωντανή εκπομπή από την περιοχή. Τα ΜΜΕ και εδώ όπως στην υπόθεση του μικρού Γρεγκορί δεν λογαριάζουν πως χάθηκαν τρία νεαρά κορίτσια με τον χειρότερο τρόπο μπροστά στα νούμερα. Βέβαια στην πορεία μεγάλο ρόλο σε αυτό και που θα γυρίσει και εναντίον του παίζει και ο πατέρας της Miriam που κυνήγαγε τα ΜΜΕ σκεπτόμενος πως έτσι δν θα ξεχαστεί η υπόθεση της κόρης του.

Η ανάκριση συνεχίζεται και ο Miguel ενώ είχε ομολογήσει ξαφνικά αλλάζει την κατάθεσή του και δηλώνει αθώος και όσα είπε ήταν μετά από απειλές της χωροφυλακής. Όσο η έρευνα συνεχιζόταν πολλά κενά παρουσιάστηκαν και στην ιατροδικαστική εξέταση που φανταστείτε δεν είχαν εξετάσει ούτε το χαλί που είχαν τυλιχτεί οι κοπέλες. Έτσι οι οικογένειες ανέλαβαν και σε 2ο ιατροδικαστή να εξετάσει τα πτώματα όπου βρήκε αλλοιώσεις από τους προηγούμενους αλλά τότε δεν είπε κάτι.

Σε γενικές γραμμές η ιστορία είχε πολλά κενά και πολλά μυστήρια, όπως το χαρτί που βρέθηκε στους θάμνους εκεί που βρήκαν τα κορίτσια σε περίοδο χειμώνα με αέρα και βροχές καθώς και οι αργοπορίες στις έρευνες ή και οι αλλοιώσεις. Φαίνεται πως κάτι πιο μεγάλο βρίσκεται πίσω από τον θάνατο των κοριτσιών που κάποιοι προσπαθούν να κρύψουν.

Σε τελική ετυμηγορία ο πραγματικός ένοχος δεν βρέθηκε ποτέ που σκότωσε τα κορίτσια και ο Antonio Anglés που θεωρείται ο νούμερο ένας ύποπτος είτε γιατί γνωρίζει πολλά είτε γιατί όντως αυτός έκανε τις δολοφονίες και τους βιασμούς, παραμένει ακόμη και σήμερα ασύλληπτος.

Ο μόνος που κατηγορήθηκε και φυλακίστηκε για την υπόθεση ήταν ο Miguel όπου και αποφυλακίστηκε λόγω σοβαρών κενών στην Ισπανική νομοθεσία τότε. Όταν αποφυλακίστηκε ένας δημοσιογράφος που τον ρώτησε πρόσωπο με πρόσωπο αν το μετάνιωσε αυτό που είχε κάνει, ο ίδιος απάντησε “Εσύ τι λες;”. Αυτά τα λόγια είναι και ότι πιο κοντινό σε “παραδοχή” είχαμε για την υπόθεση.

Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ ήταν από τα καλύτερα που έχω δει τέτοιου είδους. Κάθε επεισόδιο ήταν γεμάτο από πληροφορίες και συνεντεύξεις ατόμων που σε καθήλωναν και ήταν και άμεσα εμπλεκόμενοι με την υπόθεση. Σκηνοθετικά είχε μία πολύ ωραία προσθήκη καθώς αρκετές φορές υπήρχαν πλάνα και πίσω από τις κάμερες αλλά και ο σκηνοθέτης ήταν ενεργός καθώς σε κάποια σημεία βρέθηκε σε αδιέξοδο.

Μέχρι και σήμερα κανείς δεν ξέρει ποιος και γιατί έκανε αυτά τα εγκλήματα μιας και όπως αναφέραμε ο κύριος ύποπτος Antonio Anglés παραμένει άφαντος.

Δεν μπορούμε να φανταστούμε το τι πέρασαν αυτά τα τρία κορίτσια μέχρι να πεθάνουν, αλλά αν βγήκε κάτι καλό από όλο αυτό ήταν η αλλαγή στην αντίστοιχη νομοθεσία της Ισπανίας για τέτοια εγκλήματα προς το καλύτερο αλλά και πάλι δυστυχώς με αρκετά κενά. Μάλιστα προς τιμήν τους τοποθετήθηκε και ένα άγαλμα στην Alcasser για τα “Κορίτσια της Alcàsser” – Alcàsser Girls – και στα Ισπανικά “Las niñas de Alcàsser”.

The Prom (2020) | Musical με τη Meryl Streep

 

Οι Dee Dee Allen (Meryl Streep) και Barry Glickman (James Corden) είναι ηθοποιοί της Νέας Υόρκης με μια κρίση στη ζωή τους: το ακριβό νέο τους σόου στο Broadway είναι μια μεγάλη αποτυχία που ξαφνικά ισοπεδώνει την καριέρα τους. 

Εν τω μεταξύ, στη μικρή πόλη της Ιντιάνα, η μαθήτρια του Λυκείου Emma Nolan (Jo Ellen Pellman) βιώνει ένα πολύ διαφορετικό είδος απογοήτευσης: παρά την υποστήριξη του διευθυντή του σχολείου (Keegan-Michael Key) και της κυρίας Greene (Kerry Washington), της απαγορεύεται να παρευρεθεί στο χορό με τη φίλη της, Alyssa (Ariana DeBose). 

Όταν η Dee Dee και ο Barry αποφασίσουν ότι η κατάσταση της Emma είναι η τέλεια αιτία για να αναστήσουν τις δημόσιες εικόνες τους, ξεκινούν ένα ταξίδι με τους Angie Dickinson (Nicole Kidman) και Trent Oliver (Andrew Rannells), ένα άλλο ζευγάρι κυνικών ηθοποιών που αναζητούν επαγγελματική ανανέωση. 

Όμως ο αυθόρμητος ακτιβισμός τους απροσδόκητα αποτυγχάνει και η ζωή των τεσσάρων αναστατώνεται καθώς θα παλέψουν για να δώσουν στην Έμμα μια νύχτα όπου μπορεί πραγματικά να γιορτάσει τον πραγματικό της εαυτό

Ο Σπάικ Λι θα σκηνοθετήσει μιούζικαλ για την εφεύρεση του Viagra

 

Η επόμενη ταινία του Σπάικ Λι θα είναι μιούζικαλ.

Μετά τα δύο προηγούμενα κινηματογραφικά έργα του - το δράμα «Da 5 Bloods» για το Netflix και το ντοκιμαντέρ «David Byrne's American Utopia» για το HBO - ο Λι θα σκηνοθετήσει μιούζικαλ εμπνευσμένο από την κυκλοφορία του Viagra, του φαρμάκου για τη στυτική δυσλειτουργία.

Σύμφωνα με το EW, ο Λι συνεργάστηκε με τον Βρετανό θεατρικό συγγραφέα και ηθοποιό Κουάμι Κουέρμα για τη συγγραφή του σεναρίου, το οποίο θα βασίζεται στο άρθρο του Ντέιβιντ Κάσερ στο Esquire «All Rise: The Untold Story of The Guys Who Launched Viagra» (Η άγνωστη ιστορία για τους τύπους που ανακάλυψαν το Viagra).

Οι Stew Stewart και Heidi Rodewald υπεύθυνοι για το βραβευμένο με Tony μιούζικαλ «Passing Strange».

Ο Λι εξέδωσε μια περίεργη δήλωση - αφιερωμένη στη μητέρα του, η οποία του εμφύσησε την αγάπη για τις ταινίες για να ανακοινώσει το μιούζικαλ που δεν έχει προς το παρόν τίτλο.

«Πρώτα απ 'όλα, ευχαριστώ την Ζακλίν Σέλτον Λι. Ευχαριστώ την εκλιπούσα μητέρα μου...» τονίζει ο Αμερικανός σκηνοθέτης και αναφέρεται στα παιδικά του χρόνια στο Μπρούκλιν, στον πατέρα του Μπιλ Λι, μπασίστα της folk/jazz. Επισημαίνει ότι ο ίδιος συνόδευε τη μητέρα του στον κινηματογράφο, που ήταν σινεφίλ και παρά τις αντιρρήσεις του πήγαιναν και σε μιούζικαλ.

«Τελικά, μπαίνοντας στην τέταρτη δεκαετία μου ως σκηνοθέτης, θα σκηνοθετήσω έναν μιούζικαλ με χορό και τραγούδι και ανυπομονώ» έγραψε.

«Σαρμάκο», μια ιστορία της Θεσσαλονίκης του 1949

 

"Σαρμάκο" μία λέξη που ο Μάρκος Παπαδόπουλος βρήκε αρχικά στο «Λεξικό της Πιάτσας» και κατά την διάρκεια της έρευνάς του τη συνάντησε και στο τραγούδι του Μάρκου Βαμβακάρη από το 1935 το "Ο Μάρκος κάνει σαρμάκο". Στη λέξη αυτή, που σημαίνει ησυχία, σιωπή, ο σκηνοθέτης βρήκε το ρεμπέτικο στοιχείο που ήθελε να έχει ο τίτλος της ταινίας.

Περίληψη: Θεσσαλονίκη, Οκτώβριος 1949: Λένε πως ο εμφύλιος πόλεμος τελείωσε, αλλά ακόμα οι άνθρωποι ζουν με τα τραύματά του. Ο τεκετζής Αντώνης ιδιοκτήτης του μαγαζιού «Μακεδονικόν», φροντίζει να κρατιέται μακριά από τα πολιτικά. Όμως, μια έκτακτη είδηση ξυπνάει ξανά το πιο σκληρό παιδικό του βίωμα. Καθώς μια δεκαετία, μια ολόκληρη εποχή, κλείνει, η κομπανία παίζει τα τελευταία ρεμπέτικα τραγούδια της. Και για τον Αντώνη έχει έρθει η στιγμή να κλείσει ένα παλιό ανοιχτό λογαριασμό.

Σημείο αναφοράς-στέκι του Καζαντζίδη

Η κομπανία της ταινίας παίζει μέσα σε ένα από τα πιο κλασικά στέκια της Θεσσαλονίκης, το "Μακεδονικόν" το οποίο λειτούργησε για περισσότερο από έναν αιώνα, από την απελευθέρωση της πόλης το 1912 μέχρι το 2018, με άλλους ιδιοκτήτες, άλλες χρήσεις, αλλά πάντοτε ως "σημείο αναφοράς", όπως σημειώνει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο Θανάσης Καρταλίδης, από τους βασικούς συνιδιοκτήτες του, ο οποίος έζησε μια ζωή εκεί, καθώς το "Μακεδονικόν", το είχε αγοράσει η γιαγιά του το 1946.

"Τέρμα Ακροπόλεως", έλεγε κάποιος ή στου "Όλυμπου" -έτσι έλεγαν τον θείο και συνιδιοκτήτη του κ. Καρταλίδη- και όλοι καταλάβαιναν ότι μιλούσε για το "Μακεδονικόν". Μέχρι το 1990 που έγινε ταβέρνα, λειτουργούσε ως καφενείο-ουζερί. Θυμάται από τη δεκαετία του '60 τα Σαββατόβραδα ερασιτέχνες μουσικοί απ' όλη τη γειτονιά, να πηγαίνουν εκεί, να πίνουν, να τρώνε και να τραγουδάνε. Επί πολλά χρόνια υπήρξε το στέκι του Στέλιου Καζαντζίδη. Κάθε φορά που ερχόταν στη Θεσσαλονίκη, "τον θυμάμαι να έρχεται πρωινά και να πίνει άλλοτε καφέ, άλλοτε ούζο", λέει ο κ. Καρταλίδης.

Με τα γυρίσματα ζωντάνεψε η περιοχή

Όταν το 2018 έκλεισε το "Μακεδονικόν" η γειτονιά έχασε τη ζωντάνια της. Μόλις λοιπόν μια παρέα φοιτητών ζήτησε το χώρο για να γυρίσει μια ταινία, ο κ. Καρταλίδης όχι μόνο τον παραχώρησε, αλλά όπως υπογραμμίζει η "αναβίωση" της θρυλικής ταβέρνας έδωσε χαρά σε όλη τη γειτονιά. "Στα γυρίσματα ήταν όλοι πολύ πρόθυμοι να βοηθήσουν. Πέρασαν και αρκετοί παλιοί θαμώνες που μας ρωτούσαν συνεχώς αν θα ξανανοίξουμε επιτέλους το μαγαζί. Θαμώνας υπήρξε και ο Θεσσαλονικιός ζωγράφος Σώτος Ζαχαριάδης, ο οποίος κάνει μια guest εμφάνιση στην ταινία", επισημαίνει ο Μάρκος Παπαδόπουλος. Η αληθινή ιστορία του μαγαζιού δεν αναφέρεται, «όμως ο θεατής», εξηγεί ο σκηνοθέτης, «θα καταλάβει την ιστορική και νοσταλγική αύρα που το περιβάλλει. Ήταν το σωστό σημείο, στα ιστορικά τείχη της παλιάς πόλης της Θεσσαλονίκης, όπου νιώθεις και κάπως μακριά από την συμβατική εικόνα και τα αξιοθέατα του κέντρου».

"Δημοκρατική γειτονιά"

Η ταινία διαδραματίζεται στη Θεσσαλονίκη του 1949 και αναφέρονται αρκετά ιστορικά γεγονότα της πόλης. "Έκανε σημαντική έρευνα ο Μάρκος", επισημαίνει ο Δημήτρης Γουλής διδάσκων στο Τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ, ο οποίος έχει και έναν ρόλο κομπάρσου στην ταινία.

Πέρα από το ρεμπέτικο η ταινία καταπιάνεται με τον Μάιο του '36 και με μερικά γεγονότα κατά τη διάρκεια του εμφυλίου όπως η υπόθεση Πολκ. "Όσον αφορά το ρεμπέτικο, όταν ο Αντώνης (Αλέξανδρος Νικολαϊδης) αναφέρει το «αφεντικό της χωροφυλακής», φυσικά εννοεί τον Νίκο Μουσχουντή που ήταν κουμπάρος του Τσιτσάνη και μεγάλος λάτρης του ρεμπέτικου", εξηγεί ο Μάρκος Παπαδόπουλος.

Πως ήταν τότε στην πραγματικότητα η περιοχή τότε; "Δημοκρατική", απαντά ο κ. Καρταλίδης, και θυμάται να θεωρείται "η μεγαλύτερη βρισιά να πεις κάποιον ταγματασφαλίτη. Ήταν μεγάλη ντροπή. Στην περιοχή έμεναν πάντα βιοπαλαιστές, άνθρωποι του μεροκάματου". Παρακολουθώντας τα γυρίσματα της ταινίας, τον εντυπωσίασε ο τρόπος που αποτυπώνεται η αλήθεια της εποχής.

Συλλογική ταινία από φοιτητές του Τμήματος Κινηματογράφου ΑΠΘ

Ο Μάρκος Παπαδόπουλος είχε έρθει πριν από μερικά χρόνια στη Θεσσαλονίκη ως φοιτητής Erasmus στο τμήμα κινηματογράφου ΑΠΘ. Τότε έκανε μια ταινία μικρού μήκους, αλλά και πολλούς φίλους. Όταν επέστρεψε στη Γερμανία, αποφάσισε ότι ήθελε να κάνει μια ταινία μεγάλου μήκους και άδραξε την ευκαιρία που του έδωσε ένα ακόμη ταξίδι στη Θεσσαλονίκη, όπου τον έστειλαν από το πανεπιστήμιο του Bochum για μια έρευνα σχετικά με τον ελληνικό κινηματογράφο στην Θεσσαλονίκη. "Γνώριζα κάποια παιδιά του τμήματος και ρώτησα αν θα τους ενδιέφερε να κάνουμε μια ταινία μεγάλου μήκους. Παρουσίασα το περιεχόμενο και ξαφνικά όλοι ήταν μέσα", λέει ο ίδιος, ενώ ο Δημήτρης Γουλής προσθέτει ότι ήταν το όραμα του Μάρκου που κέρδισε τους φοιτητές και τις φοιτήτριες. "Το βασικό σε κάθε συλλογικό έργο όπως είναι μια ταινία, είναι να πείσεις για το όραμά σου και αυτό ο Μάρκος το πέτυχε".

"Τέτοιες φάτσες βρίσκεις μόνο στη Θεσσαλονίκη"

Ο πρωταγωνιστής της ταινίας, Αλέξανδρος Νικολαΐδης -έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με το ΚΘΒΕ και είναι μέλος της θεατρικής ομάδας Μικρός Βορράς- νιώθει "τιμή" που τον επέλεξε ο σκηνοθέτης για το ρόλο του Αντώνη. "Από την αρχή ο ρόλος αυτός ήταν γραμμένος για τον Αλέξανδρο. Χωρίς αυτόν δεν θα υπήρχε ο Αντώνης", εξηγεί ο Μάρκος Παπαδόπουλος. Στους άλλους ρόλους είναι ο Δημήτρης Κρίκος που παίζει τον Στελλάκη, η Χριστίνα Δαγκάκη ως Τζένη, ο Νίκος Πολοζιάνης, ο Νίκος Κορεξιανός και ο Κωνσταντίνος Γκαϊτατζής, ενώ μουσική παίζει η κομπανία με την Βάσω Βασιλειάδου και τον Αλέκο Τσολάκη. "Τέτοιες φάτσες βρίσκεις μόνο στην Θεσσαλονίκη. Το λέω επειδή το ρεμπέτικο θέλει μια συγκεκριμένη φυσιογνωμία μιας παλιάς εποχής, δεν ταιριάζει ο καθένας σε αυτήν την εποχή", σημειώνει ο σκηνοθέτης.

Το 61ο ΦΚΘ ήταν ο στόχος του

Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Γερμανία -ο πατέρας μου γεννήθηκε στο Φανάρι του Κιλκίς και μετανάστευσε τη δεκαετία του 60- ερχόταν στην Ελλάδα μόνο για διακοπές. Από τη Θεσσαλονίκη είχε τις καλύτερες αναμνήσεις και για αυτό θέλησε να έρθει για σπουδές, αλλά και να κάνει την πόλη «πρωταγωνίστρια» στην ταινία του. Η πρώτη του επαφή με το ΦΚΘ ήταν το 2016 και τον εντυπωσίασε ο ενθουσιασμός του κόσμου και η ζωντάνια που χαρίζει το Φεστιβάλ στην πόλη. «Μετά από την πρώτη εμπειρία μου ήθελα και εγώ να δω σε κάποια στιγμή μια ταινία μου εκεί. Εκεί ξεκίνησαν και οι μεγάλοι Έλληνες σκηνοθέτες που ήταν σημαντικοί για την απεικόνιση της Θεσσαλονίκης. Μεταξύ αυτών ο Αγγελόπουλος και ο Τάκης Κανελλόπουλος. Και ξαφνικά βλέπω το «Σαρμάκο» ανάμεσα στις ταινίες του ελληνικού προγράμματος. Είναι μεγάλη μου τιμή και χαίρομαι ειδικά και για όλους τους συντελεστές που ανταμείβεται ο κόπος τους και που πίστεψαν σε αυτό το έργο». Τι ονειρεύεται; Να ξανακάνει μια ταινία μεγάλου μήκους στην Ελλάδα και για την Ελλάδα κάτω από κανονικές συνθήκες και να έχει κανονικές προβολές στις μεγαλύτερες οθόνες του κόσμου...

Πηγή: ΑΠΕ