Ο Κουέντιν Ταραντίνο γράφει μυθιστόρημα

Μετά την ταινία «Once Upon a Time in Hollywood» ο σκηνοθέτης, Κουέντιν Ταραντίνο υπονόησε ότι το επόμενο μεγάλο πρότζεκτ του δεν θα προβληθεί στην κινηματογραφική οθόνη.

Σε συζήτηση με τον συνάδελφό του, Μάρτιν Σκορσέζε ο Κουέντιν Ταραντίνο αποκάλυψε ότι γράφει ένα μυθιστόρημα για έναν βετεράνο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος απογοητεύεται από τον κινηματογράφο του Χόλιγουντ, όταν επιστρέφει από το μέτωπο.

H Kate Winslet έχει γενέθλια και γίνεται 44 χρονών

Η εκπληκτική Kate Winslet έχει γενέθλια καθώς γεννήθηκε  στις 05 Οκτωβρίου του 1975. Γίνεται 44 χρονών και τις ευχόμαστε ότι Επιθυμεί. Happy Birthday Kate Winslet.

 Kate Elizabeth Winslet was born in Reading, Berkshire, into a family of thespians -- parents Roger Winslet and Sally Anne Bridges-Winslet were both stage actors, maternal grandparents Oliver and Linda Bridges ran the Reading Repertory Theatre, and uncle Robert Bridges was a fixture in London's West End theatre district.

Ο Ματ Ντέιμον απέρριψε ρόλο με αστρονομική αμοιβή στο "Avatar"

Ο Ματ Ντέιμον απέρριψε έναν από τους πιο επικερδείς ρόλους όλων των εποχών.

Ο βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός και ο συμπρωταγωνιστής του στην ταινία "Ford v Ferrari" Κρίστιαν Μπέιλ έκαναν αποκαλύψεις σε συνέντευξη στο "British GQ".

H Ρενέ Ζελβέγκερ ελπίζει η οικογένεια της Τζούντι Γκάρλαντ να δει την ταινία "Judy"

Μετά τη μεταμόρφωσή της στη θρυλική ηθοποιό της θεατρικής σκηνής και της κινηματογραφικής οθόνης και τραγουδίστριας, Τζούντι Γκάρλαντ στο "Judy", η Ρενέ Ζελβέγκερ εξέφρασε την ελπίδα ότι η οικογένεια τής αείμνηστης σταρ θα δει τελικά την ταινία, παρ’ ότι την αποδοκίμασε.

Η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός ήταν καλεσμένη στο βρετανικό show "Lorraine" και εξέφρασε την ελπίδα ότι τα παιδιά της Τζούντι Γκάρλαντ, συμπεριλαμβανομένης της ηθοποιού, Λίζα Μινέλι, θα δουν κάποια στιγμή το "Judy".

Τρομακτικές Ιστορίες στο Σκοτάδι (Scary Stories To Tell In The Dark) - Review / Κριτική

Το horror είναι πασίδηλα μια πονεμένη ιστορία. Κι ευτυχώς που υπάρχουν κάτι τυπάδες σαν τους Ari Aster (Midsommar) και Rupert Eggers (The Lighthouse) που κρατάνε το κοντάρι ψηλά, πετώντας γεφύρια στη μετάβαση του genre σε πιότερο αναδεδειγμένα φιλμικά μονοπάτια. Έλα μου όμως που υπάρχει μια βιομηχανία ανθυπομετρίων που ψαρεύει στα θολά λιμνάζοντα νερά της φυσικής έλξης του νεαρότερου κοινού για αστικούς μύθους και ψυχές αδικοχαμένων παιδιών σε εγκαταλελειμμένα σπίτια. Εκεί βρίσκεις το Scary Stories to Tell in the Dark του André Øvredal (Trollhunter), όμως κυρίως η ουσία βρίσκεται στην παρουσία του τερατομάγου Guillermo Del Toro σε συγγραφή και παραγωγή. Πρόκειται για συρραφή ιστοριών από την τριλογία του Alvin Schwartz που πραγματεύεται τα δεινά μιας παρέας εφήβων στην προ Βιετνάμ / Νίξον Αμερική στα 1968, όταν μια νύχτα Χαλογουήν στο Μιλ Βάλλυ, η Stella (Zoe Margaret Colletti) κρατά μαγεμένο βιβλίο της νεκρής έφηβης Sarah Bellows το οποίο γράφει (με αίμα αντί μελάνης) μαρτυρικούς θανάτους για τα μέλη της συντροφιάς που εισέβαλαν στο σπίτι της τελευταίας. Όπως (εντελώς γραφικά) το εξηγεί η Στελίτσα «το βιβλίο δε το διαβάζεις - σε διαβάζει αυτό».

Για να το καθαρίσω άψε - σβήσε, δε μου κάνει κούκου όλη η αναπαραγωγή παλιών χιτς από Halloween έως το It. Χώρια που έχω φάει στα νιάτα μου με το κουτάλι του καφέ τα Tales from the Crypt και τα περί τριγύρω κινηματογραφικά σέβη στον Άλαν Έντγκαρ Πό. Θέλω ειπείν πως ουδεμία καινοτομία, πουθενά η σβελτάδα και η ανανέωση που περιμένεις από μια PG13 τρομοκατάστα, βαδίζοντας αισίως στα 2020 ναούμ. Ακόμη και το κάπως ενδιαφέρον στοιχείο της τερατολογίας (εμφανής η συμβουλατόρικη παρουσία του Ντελ Τόρου) κλωτσάει στην αφελή, πιο ψυχοπονιάρικη παρά φοβιστική προσέγγιση του Øvredal ο οποίος τρώει την αρχική μισή ώρα για να μπει στο θέμα, επιχειρώντας μια πολύ ρηχή προσέγγιση των τζενέρικ χαρακτήρων του. Η δε τελική σεκάνς αντηχεί φθηνιάρικη προ Νέτφλιξ τηλεοπτικίλα 80s (εποχή που γράφτηκε και η επιτυχημένη εκδοτικά τριλογία του Schwartz).

Δεν σου το κρύβω. Πολλές φορές αναρωτήθηκα τι σκοπό και ποιους αποδέκτες έχει το Scary Stories to Tell in the Dark. Θα υπήρχε χωρίς τον Γκιγιέρμο στα credits; Όχι. Το γεγονός ότι (παρα)έβγαλε τα λεφτά του στην παγκόσμια διανομή, δε με εμποδίζει να προβλέψω πως το υποψιασμένο (αμ πως) ελληνικό κοινό δε θα τη δαγκώσει τούτη τη φολίτσα, που είναι τόσο light σε τρομονοήματα, αμήχανη μπαλατζάροντας μεταξύ scare factor και suspense και εντέλει διδακτική επιπέδου πρώτης γυμνασίου, που με πιάνει στενοχώρια για τη φιλότιμη υποκριτική προσπάθεια του νεανικού ensemble και την αξιέπαινη σεναριακή επιλογή να βγαίνει ένα girl empowerment cineσθημα στο όλο εγχείρημα.

Διάβασε την υπόλοιπη κριτική ΕΔΩ!

Μακριά!

Rambo: Το Τελευταίο Αίμα (Rambo: Last Blood) - Review / Κριτική

Έντεκα χρόνια έχουν περάσει από την τελευταία μεγάλη μάχη που έδωσε στην Βιρμανία και ο βετεράνος του Βιετνάμ, αλλά και ενός σωρού πολέμων έκτοτε, λοκατζής Τζον Ράμπο, έχει αποσυρθεί, στην ηρεμία και την γαλήνη του ράντσου του, στα περίχωρα της Αριζόνα. Ακόμη κι αν έχει διαβεί τόσος καιρός από τότε, οι νοσηρές θύμησες της φρίκης του μετώπου, δεν έχουν στιγμή εγκαταλείψει τον ηλικιωμένο άντρα, που απομονωμένος στην δίχως έννοιες φύση παλεύει πια να τις λησμονήσει. Τα προβλήματα όμως δεν λένε να εγκαταλείψουν τον ρωμαλέο εβδομηντάρη, καθώς θα πληροφορηθεί πως η νεαρή Γκαμπριέλα, εγγονή της έμπιστης λατίνας οικονόμου του, Μαρίας, έχει εξαφανιστεί κάπου στο Μεξικό, σε μια προσπάθεια αναζήτησης του χαμένου, βιολογικού της, πατέρα.

Μια καινούργια αποστολή περιμένει λοιπόν τον έμπειρο πρώην πεζοναύτη, που θα ταξιδέψει ολομόναχος πέρα από τα νότια όρια της χώρας για να εντοπίσει τα ίχνη της πιτσιρίκας. Που μέσα στην αφέλεια της, δεν υπολόγισε καλά τους κινδύνους και έχει πέσει θύμα των Μεξικάνικων καρτέλ διακίνησης λευκής σαρκός και σέρνεται αιχμάλωτη και κάτω από την επήρεια των ναρκωτικών ουσιών στα σιχαμερά μπουντρούμια του Βαγιάρτα. Περιμένοντας απελπισμένη κάποιον να την σώσει και να την αποτραβήξει από τα ανήλεα χέρια των διαβόητων αδελφών Μαρτίνεζ, των βαρόνων του τράφικινγκ σε ολάκερο τον αμερικάνικο νότο.

Μα για στάσου, αυτό δεν είναι Ράμπο. Ράμπο είναι να βρούμε ποιοι είναι ετούτη την στιγμή οι δυνητικοί ζιζάνιοι για την πατρίδα μας, να τους μασκαρέψουμε κατάλληλα ώστε να φαίνονται στους ριπάμπλικαν συμπατριώτες μας όσο το δυνατόν πιο μοχθηροί αλλά και αστείοι και αφού τους αναδείξουμε σε νάμπερ ουάν ένεμι οφ δε στέιτ, να στείλουμε εκεί το καλό το παλικάρι, που πάντα γνωρίζει το καλό το μονοπάτι, για να τους ισοπεδώσει. Αυτό εδώ είναι το Taken! Που βέβαια γραμμένο από Φραντσέζικο χέρι, δεν έψαξε να βρει αντιπάλους για την χώρα του παρά μόνο κοίταξε να δει ποιοι είναι εκείνοι οι λαοί που φημίζονται για τις μαφίες τους. Εδώ, που ουσιαστικά έχουμε μια επακριβώς ίδια ανάπτυξη της ιστορίας, εννοείται με τεράστιες αποκλίσεις σκηνοθετικά και σεναριακά, που μπορεί να μην βάζει στο στόχαστρο Βιετκόγκ, Χμερ, Αφγανούς, Σοβιετικούς και Ταλιμπάν, αλλά τους παροικούντες στα μέρη των Αζτέκων, που, ε, δεν έχουν το γνώρισμα και των πιο καλών παιδιών. Ταμάμ έρχεται και δένει το πράμα για τον Τραμπ ε? Τείχος εδώ και τώρα.

Για να πω την αλήθεια μου δεν ξέρω τι θα έπρεπε να περιμένω από το καινούργιο τεύχος ενός σίριαλ που κρατάει πια 37 χρόνια, δίχως ποτέ του να έχει δείξει σημεία ανανέωσης, ούτε βελτίωσης, παραμένοντας πιστό στις προσταγές της εκάστοτε πολιτικής προβόκας των Γερακιών. Εντέλει, επειδή θα ήταν και κάπως θεότρελο να δούμε έναν παππού να σηκώνει και πάλι οπλοπολυβόλα στις ζούγκλες της Ασίας, το πράγμα κομματάκι καταλαγιάζει, με τον Τζον να τα βάζει μόνο με έναν στρατό Μεχικάνων γκάνγκστερς. Και εκτός, αλλά και εντός έδρας, εκεί που ακολουθεί την Home Alone συλλογιστική και μετατρέπει το αγρόκτημα σε γεμάτο παγίδες φρούριο. Ποιον νοιάζει, όμως, όλο αυτό το πυροτέχνημα βρε Sly μου?

Το έχουμε ξαναπεί πάνω από τριάντα φορές, ακόμη και πριν αποσπάσει τον τιμητικό έπαινο της Οσκαρικής nod για τον Creed. O Stallone έπρεπε ήδη, για δική του υστεροφημία και όχι απαξίωση των όσων απίστευτων έχει προσφέρει στον σινεμά δράσης, να έχει συνταξιοδοτηθεί. Δεν προσφέρει τίποτα περισσότερο στον ίδιο, ας πούμε μερικά μόνο δολάρια στον λογαριασμό του, να περιφέρεται σαν την άδικη κατάρα και να καρπαζώνει όποιον βρει στο δρόμο του, για χάρη των παλιών καλών ημερών. ...

Διάβασε την υπόλοιπη κριτική ΕΔΩ

Θεωρώ ότι δεν αξίζει, όπως το περιμέναμε άλλωστε!